De leerkracht

Meester A troost tijdens een schoolkamp een meisje en strijkt haar over het hoofd. Een tijdje later krijgt zij strafwerk en vervolgens komt de moeder klagen bij de directie, dat haar dochter ongewenst is vastgepakt (om het maar zachtjes uit te drukken).

Meester B stuurt een zeer lastig en praatgraag meisje van 8 jaar de klas uit en zij moet op de gang gaan zitten. Later schrijft dat meisje een brief waarin zij beschrijft dat hij af en toe aan haar borsten zit en daar naar kijkt (heeft een meisje van die leeftijd al borsten?). Vader en moeder dienen een klacht in bij de directie.

Juffrouw C laat een meisje nablijven en geeft haar strafregels op. Later beklaagt de moeder zich (ook bij de directie) dat C haar dochter mishandeld heeft; zij zou een wond op haar hand hebben (juffrouw C was nota bene niet in de klas toen dat gebeurde; zij zat in vergadering).

Zo maar een greep uit mijn praktijk waar ik veel leerkrachten bijsta. Ik kan nog een tijdje doorgaan.

Dat klachten serieus genomen moeten worden, begrijp ik, maar de wijze waarop dat gebeurt, is vaak schrikbarend. Zo werd meester B direct geschorst. De ouders hadden in een klachtbrief geschreven dat wanneer hij niet op non-actief gesteld zou worden, zij direct het kind van school zouden halen. Deze wens werd direct gehonoreerd door de directie. Meester B heeft geen enkele back-up ervaren van zijn directie (hij werkte nota bene al 36 jaar op die school). Hij is volledig ingestort en heeft het gevoel alsof hij in een slechte B-film terecht is gekomen. Hij vertrouwde mij toe dat hij uit angst dit incident niet eens tegen vrienden durft te vertellen. Want ‘waar rook is, is vuur’ is vaak de gedachte.

Meester A werd ervan beticht, dat hij een meisje aangeraakt had. Hij vertelde dat hij het meisje troostte, omdat zij geplaagd werd op het schoolplein. Toen men het meisje vroeg wat er was gebeurd, zei zij niets anders dan dat meester A haar getroost had. Er bleek niets aan de hand.

Enige tijd geleden was een docent in België in hoger beroep vrijgesproken, nadat hij in eerste instantie veroordeeld was tot 14 maanden voorwaardelijk. Een aantal leerlingen had deze docent beticht van ongewenste intimiteiten. Gelukkig voor die man bekende één van die leerlingen dat het allemaal verzonnen was op verzoek van een andere docent, die uit was op zijn baan.

Ik hoor de verhalen aan en die komen mij zeer legitiem over. Vanzelfsprekend is het uiteindelijk aan de rechter om te bepalen of de beschuldiging juist is. Maar is dat niet zo, dan is zo iemand toch voor zijn leven getekend en zal het moeilijk zijn om ooit van dat stempel af te komen. Natuurlijk moet alles gedaan worden om kinderen te beschermen en moeten boosdoeners wat mij betreft achter slot en grendel, maar er moet toch voor gewaakt worden, dat het niet doorslaat en dat een aai over de bol een gewone menselijke reactie is op een kind wat verdriet heeft.

Mr J. (Hanneke) van Haarlem