Doodsbedreiging

Sinds 2008 werkt werkneemster als pedagogisch medewerkster bij een kinderdagverblijf. Zij doet haar werk goed en het lijkt alsof er geen vuiltje aan de lucht is.

Werkneemster heeft evenwel een broer, die zich in het criminele circuit ophoudt en wiens echtgenote wordt doodgeschoten. Werkneemster heeft dit doorgegeven aan de werkgever, die direct daarop contact opgenomen heeft met de politie, die na terugkoppeling met de betreffende teams doorgaven dat er geen dreiging was voor het kinderdagverblijf. Later heeft werkneemster doorgegeven, dat blijkbaar ook haar jongste broer op de dodenlijst voorkwam. Navraag bij de politie leerde dat het kinderdagverblijf niets te vrezen had.

Twee maanden later krijgt werkneemster op haar werk bij het kinderdagverblijf bezoek van twee rechercheurs van de Criminele Inlichtingen Eenheid van de politie, die haar vertellen dat er ook op haar leven een dreiging is. Op dat moment heeft werkneemster dat niet doorgegeven aan de werkgever. Ethische vraag is natuurlijk of zij dat niet direct had moeten doen. Twee belangen stonden tegenover elkaar; het belang van de veiligheid enerzijds en het belang van baanbehoud anderzijds. Werkneemster meldt zich ziek en enige tijd later informeert werkgever bij de politie en krijgt te horen dat inderdaad aan werkneemster doorgegeven is waarom zij door de politie benaderd is. Werkgever had feitelijk maar één mogelijkheid omdat in een omgeving met een kwetsbare groep kleine kinderen gewerkt werd en dat was beëindiging van het dienstverband.

Ondanks het feit, dat werkneemster niets te verwijten viel en zij haar werk als pedagogisch medewerker altijd goed verricht heeft, heeft de rechter – en ik denk terecht- geoordeeld dat de achterliggende feiten en omstandigheden in de risicosfeer van werkneemster liggen en niet afgewenteld kunnen worden op de werkgever, zodat de arbeidsovereenkomst ontbonden kon worden.

Fijn zo’n broer, die een spoor van ellende trekt.

Mr J. (Hanneke) van Haarlem
Advocaat Arbeidsrecht